Tuesday, 5 July 2022
LITE

นรกโชซอน เมื่อคนรุ่นใหม่ในเกาหลีใต้ มองประเทศตัวเองเหมือนนรก

ทำไมคนรุ่นใหม่ในเกาหลีใต้ มองประเทศตัวเองเหมือนนรก? จากผลสำรวจทัศนคติชาวเกาหลีใต้จำนวน 5,000 คน ราว 75% ที่พบว่าคนรุ่นใหม่รู้สึกเป็นกังวลกับชีวิตตัวเองมากกว่าคนรุ่นก่อน มองประเทศตัวเองเป็นเหมือนนรก อยากย้ายออกจากประเทศนั้น ทำให้เกิดข้อสงสัยว่า เหตุใด ประชาชนประเทศเกาหลีใต้จึงมองประเทศตนเองเช่นนั้น

แม้สถิติจะเผยให้เห็นว่าคนรุ่นใหม่เพศหญิงรู้สึกแย่กับประเทศจนอยากย้ายออกนอกประเทศมากกว่าคนรุ่นใหม่ที่เป็นเพศชาย แต่ก็ถือว่ามีจำนวนที่ไล่เลี่ยกันไม่แตกต่างกันอย่างชัดเจนนัก ดังนั้น ถ้ามองจากผลสำรวจพบว่าความอึดอัด คับแค้นใจที่คนรุ่นใหม่เผชิญ เป็นประเด็นที่ไปไกลกว่าเรื่องเพศ แต่เป็นเรื่องความไม่พอใจในวิถีชีวิตที่เป็นอยู่
.
โชซอนเป็นชื่อเรียกแทนอาณาจักรโชซอนที่มีกษัตริย์ปกครองเป็นประมุขสูงสุดของประเทศ มีระบอบการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่กษัตริย์มีอำนาจสิทธิขาดในการปกครองประเทศ ซึ่งมีคำเรียกอีกคำว่า Tal-Jo เป็นการผสมคำสองคำเข้าไว้ด้วยกันคือคำว่า ออกจาก กับคำว่า นรก เมื่อสองคำรวมกันจึงกลายเป็น ออกจากนรก
.
คนรุ่นใหม่ชาวเกาหลีใต้เล่าว่า พวกเขาใช้คำว่า นรกโชซอน เพราะมันเป็นคำที่สะท้อนว่าประเทศชาติมีประวัติศาสตร์ที่แย่ ยุคสมัยปัจจุบันนี้ไม่ต่างอะไรกับยุคสมัยโชซอนที่เป็นยุคที่มีการปกครองแย่ บางคนให้สัมภาษณ์ว่า เราเรียกประเทศเกาหลีใต้ว่า นรกโชซอน และพูดคุยกันเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่ถ้ามีโอกาสที่ดี พวกเราก็อยากจะย้ายออกไปทำงานนอกประเทศ

ทั้งนี้ พวกเธอเล่าต่อว่า การจะออกไปทำงานต่างประเทศได้นั้น ส่วนใหญ่ก็จะต้องเป็นคนที่อย่างน้อยต้องเรียนจบแพทย์ หรือเป็นพยาบาล หรือเป็นพวก UX designer แต่พวกเธอและเพื่อนเรียนธุรกิจและศิลปศาสตร์ จึงขาดโอกาสที่จะไปทำงานต่างประเทศ
.
การทำงานต่างประเทศหรือการไปอาศัยอยู่ต่างประเทศไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้ามันง่าย ก็คงไม่มีคนเรียกร้องอยากออกนอกประเทศ แต่จะออกไปเลยไม่ต้องเรียกร้อง แต่ที่เรียกร้องก็เพราะขาดความสามารถในการเข้าถึงโอกาสนั้น ไม่ว่าจะเป็นความรู้ที่ติดตัว ทักษะ หรือแม้แต่ปัจจัยทางการเงินก็เป็นเรื่องสำคัญ ขณะที่บางคนให้สัมภาษณ์ว่า มันเป็นวิกฤตของคนชั้นกลางที่อยู่ในประเทศที่ร่ำรวย
.

นรกโชซอนที่คนรุ่นใหม่ชาวเกาหลีใต้เรียกติดปาก จนอยากย้ายออกนอกประเทศนั้น มีเหตุผล มีที่มาที่ทำให้คนเกิดความคับแค้นใจไม่อยากอยู่ในประเทศที่ตัวเองถือกำเนิดเกิดมา พวกเขาเปรียบเทียบตัวเองกับคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ ก็พบว่า ยุคของพ่อแม่นั้น อาจจะมีเรื่องวัตถุนิยมน้อยกว่า แต่คนรุ่นพ่อรุ่นแม่ก็มีชีวิตที่มีความหวังมากกว่า ในทุกๆ ปีพวกพ่อแม่ของเขาจ่ายเงินเพิ่มขึ้น เพื่อที่จะมีบ้านเป็นของตัวเอง แต่สิ่งนั้นไม่เกิดขึ้นกับคนรุ่นใหม่ที่นี่

สาเหตุสำคัญที่ทำให้เกาหลีใต้กลายเป็นนรกโชซอนมีหลายเรื่องเช่นเรื่องการว่างงาน จากข้อมูลจาก องค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ (OECD) ระบุว่า อัตราการว่างงานของเกาหลีใต้อยู่ที่ 3.8% ในเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา อีกทั้งการเเพร่ระบาดของโควิด-19 ยังส่งผลต่อการจ้างงานพนักงานชั่วคราวเเละรายวัน โดยมีอัตราการจ้างงานลดลง 6.5% เเละ 7.1% ตามลำดับ ขณะที่ข้อมูลจาก Statista ระบุว่า อัตราการว่างงานของคนอายุ 20-29 ปีนั้นสูงถึง 9.3% 
.
รวมถึงเมื่อเข้าไปทำงานเเล้วอาจไม่ได้หมายถึงความสำเร็จเสมอไป เพราะโครงสร้างบริษัทเกาหลีใต้ที่ยังเป็นโครงสร้างเเนวดิ่ง ทำให้มนุษย์เงินเดือนต้องทำงานหนัก เเละต้องต่อสู้กับความไม่เป็นธรรมในบริษัทจากระบบอุปถัมภ์ประกอบกับผู้หญิงยังต้องดิ้นรนในวัฒนธรรมสังคมชายเป็นใหญ่ รายงาน Economy Survey ของ OECD ปี ค.ศ.2020 ระบุว่า คนเกาหลีใต้ทำงานปีละ 1,970 ชั่วโมงหรือ 52 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ซึ่งมากกว่าค่าเฉลี่ยชั่วโมงการทำงานของประเทศสมาชิกกว่า 300 ชั่วโมง
.
อสังหาริมทรัพย์ราคาแพง เอื้อมมือไปเท่าไร ก็ไม่มีเงินจ่ายถึง คนเกาหลีใต้ส่วนใหญ่ไม่ค่อยลงทุนในหลักทรัพย์หรือผลิตภัณฑ์ทางการเงินเท่าไรนัก มักจะปล่อยให้เงินจมไปกับการซื้อบ้านซึ่งถือเป็นการออมเงินอีกแบบหนึ่ง คนเกาหลีใต้มีทั้งหมดราว 51 ล้านคน เกือบครึ่งหนึ่งหรือประมาณ 24 ล้านคน อาศัยอยู่ทั้งภายในเมืองและรอบๆ โซล
.
อัตราการฆ่าตัวตายของคนหนุ่มสาวชาวเกาหลีใต้สูงที่สุดในกลุ่มประเทศ OECD (องค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ) ซึ่งมีอัตราส่วนอยู่ที่ 24.6 ต่อ 100,000 ราย อยู่ในอัตราที่สูงกว่าญี่ปุ่นซึ่งอยู่ที่ 15.2 (กลุ่มสมาชิกประเทศ OECD มี 36 ประเทศ) อัตราที่สูงขนาดนี้ไม่ได้เกิดเพียงแค่ปัจจัยเดียวแต่มันเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างทางสังคมด้วย แม้รัฐบาลจะออกแผนการเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตายมาถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ทำให้จำนวนการฆ่าตัวตายลดลงแต่อย่างใด ยิ่งมีเหล่า Celeb คนดังฆ่าตัวตายนำแล้ว ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้แฟนคลับรู้สึกอยากทำตามไปด้วย

ทุ่มเทอย่างหนักกับการเรียน การสอบ จบออกมา.. ไม่มีงานทำ คนรุ่นใหม่ชาวเกาหลีใต้รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ชีวิตไม่ยุติธรรม พวกเขาเรียนหนัก ทำงานอย่างหนักเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่สิ่งที่พวกเขาได้รับมันไม่เป็นอย่างที่พวกเขาทุ่มเท ทำให้เขามองประเทศเป็นเหมือนนรก ชาวเกาหลีใต้นับล้านๆ รายถูกบังคับให้เรียนอย่างหนักมาตลอด เพื่อที่จะเอาความรู้ที่สั่งสมมาทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จ แต่..ความเป็นจริงไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาหวัง
.
Lee Jin-hyeong อายุ 35 ปี เล่าว่า เขาเรียนอย่างหนักทุกวัน เริ่มเรียนตั้งแต่ 9 โมงเช้าจนถึงตี 1 ของอีกวันหนึ่ง เขาเรียนวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ หวังว่าเรียนจบมาจะได้ทำงานตำรวจ แต่จนป่านนี้ เขายังไม่มีงานประจำทำเลย หลายต่อหลายคนเรียนจบแต่ยังว่างงาน
.
“Hell Joseon” หรือ “นรกโชซอน” คือนิยามที่หมายถึงการขาดโอกาสในการเข้าถึงการทำงาน ขาดโอกาสในการสร้างเนื้อสร้างตัว ขาดความหวังในการมีชีวิตอยู่ ผู้เชี่ยวชาญจากสแตนฟอร์ดมองว่า วัฒนธรรมเกาหลีใต้คือการทุ่มให้กับการศึกษาอย่างสุดโต่งจนเกินไป จนทำให้คนรุ่นใหม่ป่วย ขาดความเตรียมพร้อมที่จะเผชิญโลกในชีวิตจริง บางคนบอก คนรุ่นใหม่ไม่ได้รู้สึกว่าพวกเขาถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แต่พวกเขาถูกทิ้งไว้ข้างหลังจริงๆ


ที่มา https://brandinside.asia/why-young-korean-call-south-korea-hell-joseon/

“เด็กรุ่นใหม่” ไม่นับถือศาสนา แค่ไม่เชื่อ ไม่เข้าใจ หรือ ไม่จำเป็น

หากพวกเราหยิบบัตรประชาชนคนไทยมาตรวจสอบ เราจะพบเลยว่า ‘คนไทยมากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ ระบุว่านับถือศาสนาพุทธ’
.
หากเราพูดถึงอดีต เรื่องนี้อาจจะไม่ได้ผิดแปลกอะไรมากนัก แต่ในปัจจุบัน ในวันที่โลกเคลื่อนตัวไปด้วยความทันสมัย ‘เด็กรุ่นใหม่’ หลายคนเลือกที่จะนับถือศาสนาพุทธแค่ในบัตรแต่ถ้าหากคุณเดินไปไถ่ถามหนุ่มสาวด้วยประโยคที่ว่า “คุณนับถือศาสนาอะไร?”

คำตอบอย่าง “ผม/หนู ไม่มีศาสนา” น่าจะเป็นที่คำตอบที่พบได้ง่ายมากขึ้น หากมองตามสถิติทั่วโลก จากรายงานของ Pew Research Center เราจะพบว่า ผู้คนจำนวนมากถึง 1,100 ล้านคนทั่วโลก ไม่นับถือศาสนา สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ ‘ชาวจีน’ มีจำนวนประชากรที่ไม่นับถือศาสนามากถึง 700 ล้านคน (อาจเพราะการปกครองแบบสาธารณรัฐ)
.
ถึงแม้ในประเทศไทย ยังไม่ได้มีการศึกษาหรือทำการวิจัยที่ชัดเจน แต่เราก็พอเข้าใจได้ว่า เรื่องของการไม่นับถือศาสนาเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงมากขึ้นเรื่อยๆ นอกเหนือจากพุทธ คริสต์ หรืออิสลามที่ระบุอยู่ในหน้าบัตรประชาชน
.
ปัจจุบันมีการระบุศาสนาที่แปลกใหม่ เช่น ลัทธิเบคอน หรือลัทธิเจได เป็น 2 ลัทธิใหม่ที่กำลังแพร่หลายไปทั่วโลก (หลายคนมองว่า นี่คือรูปแบบหนึ่งในการแสดงออกว่าไม่นับถือศาสนา แต่เป็นในเชิงล้อเลียนมากกว่า อย่างไรก็ตาม 2 ลัทธิดังกล่าว ก็มีแนวทางปฏิบัติ อย่างการศรัทธาในเบคอน และการศรัทธาในพลัง ‘force’ แบบเจได เป็นแก่นอยู่เช่นกัน)
.
จากการวิเคราะห์ของ สุรพศ ทวีศักดิ์ นักวิชาการที่เชี่ยวชาญเรื่องรัฐและศาสนาก็พอทำให้เราเห็นภาพได้ว่า ศาสนาในประเทศไทยไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนรุ่นใหม่เท่าไหร่นัก อาทิ การสอนด้วยความกลัว / การใช้ศาสนาเป็นสัญญะในเชิงอำนาจ / การใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือลิดรอนสิทธิเสรีภาพ / บางเรื่องของศาสนา (นรก-สวรรค์) พิสูจน์ไม่ได้ / ผิดหวังกับพฤติกรรมของตัวแทน (พระสงฆ์) เป็นต้น ซึ่งเราก็ต้องยอมรับตามตรงว่า ศาสนา และการนำเสนอในไทย ดูเหมือนจะผิดเพี้ยนไปจากแก่นเดิมอยู่มาก เพราะมักมีเรื่องของเครื่องราง โชคลาภ และผีสางปะปนอยู่ด้วย

การ ‘ไม่นับถือศาสนา’ ของเด็กรุ่นใหม่ก็มีหลายระดับ แล้วแต่ความเหมาะสมที่ตนเลือกปฏิบัติ ตั้งแต่ไม่เข้าวัดเลย ไม่ไหว้พระเลย ไม่ยุ่งกับกิจกรรมทางศาสนาเลย ไปจนถึงก็เข้าวัดได้ ก็เข้าร่วมพิธีกรรมได้ แต่ก็ทำเป็นพิธี พอให้คนรอบข้างได้สบายใจ พอให้เข้าสังคมได้เท่านั้น แต่ในใจไม่รู้สึกอะไรด้วยเลย
.
แต่ในบางทีพวกเราอาจจะเป็นอย่างที่อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ มองคนรุ่นใหม่ไว้ก็ได้
“ศาสนาเป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึก ละเอียดอ่อนมาก เมื่อเราอยู่ในวัยหนุ่มมันเป็นวัยที่เรากำลังฝึกปรือเรื่องความคิด เรากำลังกระโจนออกไปสู่โลกกว้างแล้วพาหนะในการที่จะนำพาเราออกไปสู่โลกกว้างภายนอกคือความคิด เราเลยตื่นตาตื่นใจ แต่เมื่อไปถึงจุดจุดหนึ่ง เมื่อชีวิตเราเติบโตพอสมควรแล้ว มันมีความหมายอีกความหมายหนึ่ง ซึ่งโลกที่น่าตื่นใจไม่ใช่ข้างนอก แต่เป็นมิติที่อยู่ภายใน ทีนี้กระบวนการเข้าไปสู่พื้นที่ภายในของเรามันเป็นมิติทางศาสนา”

สิ่งที่น่าสนใจก็คือ อาจารย์ระบุต่อว่า ถึงแม้จะคุยกับเพื่อนต่างศาสนาเรื่องจิตวิญญาณที่อยู่ภายใน ถึงแม้จะมีศัพท์ที่ต่างกัน แต่ความรู้สึกมันเหมือนกัน “แต่ผมอาจจะไม่ได้ใช้คำว่าผมไว้เนื้อเชื่อใจพระผู้เป็นเจ้า ผมใช้คำว่า ผมไว้เนื้อเชื่อใจธรรมชาติ และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าผมคือสิ่งที่ธรรมชาติจัดสรรให้ปรากฏ ถ้าเป็นเพื่อนชาวคริสต์เขาจะบอกว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าจัดสรรให้ เป็นพระประสงค์ของพระเจ้า ถ้าเราไม่ติดใจเรื่องคำ มันคือความหมายเดียวกัน”
.
สุดท้ายนี้ไม่ว่าใครจะนับถือหรือไม่นับถืออะไร ตัวผู้เขียนเชื่อว่า ทุกความเคารพและความรักควรมาจากความตั้งใจ ไม่ว่าจะเป็นศาสนา หรือเรื่องใดก็บังคับกันไม่ได้ทั้งสิ้น
.
แล้วคุณล่ะครับ คิดอย่างไรกับการที่คนรุ่นใหม่เริ่มนับถือศาสนาน้อยลง?


ที่มา https://www.brandthink.me/content/newgenisnotreligious
 

“สลากกินแบ่ง” ตำนานแห่งความหวัง สู่เส้นทางความร่ำรวย

ประมาณวันที่ 1 และ 16 ของทุกเดือนคือ "วันแห่งความหวัง" หรือ วันสู่เส้นทางรวยของคอหวยหรือวันที่นักเก็งกำไรสลากกินแบ่งรัฐบาลจะตั้งตาลุ้นเลขเด็ดกันอย่างคึกคัก ลองมาไล่ไทม์ไลน์ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของ "สลากกินแบ่งรัฐบาล" ในประเทศไทย จนกลายมาเป็นแหล่งรายได้สำคัญของรัฐบาลในปัจจุบัน เนื่องจากเป็นรัฐวิสาหกิจที่มีการส่งรายได้เข้ารัฐมากที่สุด

ปี 2562 ส่งรายได้เข้ารัฐกว่า 41,916 ล้านบาท / ปี 2563 นำส่ง 46,598 ล้านบาท เพิ่มขึ้นจากปีก่อน 11.17%
ปี 2564 ล่าสุดนำส่ง 51,124 ล้านบาท เพิ่มจากปีก่อน 9.71% เป็นที่สังเกตว่าแม้ในสถานการณ์ "โควิด-19" แต่รายได้จากการขาย "หวย" หรือ "สลากกินแบ่งรัฐบาล" ในช่วงปี 2563 - 2564 ไม่ได้ลดลงกลับเพิ่มในอัตราเฉลี่ยถึง 10% ต่อปี 
.
ไทม์ไลน์ของสลากกินแบ่งรัฐบาลที่เราสามารถไล่ได้เป็นช่วงเวลาดังนี้


ปี 2417 หรือ 147 ปีก่อนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้กรมทหารมหาดเล็กออก  "ลอตเตอรี่" เป็นครั้งแรกของประเทศไทย เนื่องจากในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาโดยให้นายเฮนรี่ อาลาบาสเตอร์ เป็นผู้อำนวยการในการออกลอตเตอรี่ โดยได้มีการศึกษาและทำตามวิธีการชาวยุโรป เริ่มพิมพ์ครั้งแรก 20,000 ฉบับ ราคาฉบับละ 1 ตำลึง หรือ 4 บาท โดยรางวัลที่ 1 จะได้รับเงินรางวัล 100 ชั่ง เท่ากับราว 8,000 บาท ในปัจจุบัน / รางวัลที่ 2 ได้รับ 50 ชั่ง หรือราว 4,000 บาท / รางวัลที่ 3 ได้รับ 25 ชั่ง หรือ 2,000 บาท 
.
การออกลอตเตอรี่ครั้งที่ 2 นั้น ล่วงเลยมาอีกครั้งในปี 2460 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ออกสลากลอตเตอรี่ของสภารักชาติ ประเทศอังกฤษ จำหน่ายใบละ 5 บาท โดยมีเงื่อนไขการจ่ายเงินรางวัลเป็นสัญญาเงินกู้ของคณะกู้เงินในการสงคราม โดยมีสภารักชาติแห่งประเทศอังกฤษ สาขากรุงเทพ เป็นผู้ลงนามและมีประเทศสหพันธรัฐมลายู เป็นผู้ค้ำประกัน


ต่อมาในปี 2466 เป็นการออกลักษณะพิเศษ คือ ลอตเตอรี่เสือป่าล้านบาทในสมัยรัชกาลที่ 6 เพื่อหารายได้ซื้อปืนพระราชทานให้กองเสือป่า และรัชกาลที่ 6 พระราชทานปืนรุ่นนี้ว่า ปืนพระราม 6 ซึ่งมีข้อมูลของหอจดหมายเหตุระบุว่า การออกลอตเตอรี่ได้ออกครั้งนี้และเงียบไปเนื่องจากเกิดภาวะเศรษฐกิจฝืดเคือง
.
ปี 2476 หรือ หลังจากนั้น 10 ปี รัฐบาลในขณะนั้นมีนโยบายที่จะลดการจัดเก็บเงินรัชชูปการ หรือเงินที่เรียกเก็บจากชายไทยที่ไม่ต้องรับราชการทหาร ทำให้รัฐขาดรายได้ส่วนนี้ไป รวมถึงเพื่อนำรายได้ไปใช้จ่ายในด้านการศึกษาและพยาบาล จึงเกิดโครงการออกลอตเตอรี่รัฐบาลขึ้นเรียกว่า "ลอตเตอรี่รัฐบาลสยาม" ให้กรมสรรพกรเป็นผู้รับผิดชอบ ซึ่งมีการพิมพ์ออกจำหน่ายทั้งหมด 1 ล้านฉบับ ฉบับละ 1 บาท โดยใน 1 ปีจะออกรางวัล 4 งวด


ในปี 2477 คณะรัฐมนตรี ได้อนุมัติให้กระทรวงมหาดไทยออก "สลากกินบำรุงเทศบาล" โดยวัตถุประสงค์คือเพื่อนำเงินไปบำรุงกิจการทางเทศบาล ทั้งนี้กำหนดว่าหากเดือนไหนออกสลากให้งดจำหน่ายสลาก โดยเริ่มจำหน่ายงวดแรกเดือน พ.ย.2478 และเริ่มออกสลากเดือน เม.ย.2479 ทั้งหมด 500,000 ใบ ฉบับละ 1 บาท ก็มีการออกสลากมาเรื่อย ๆ ด้านกระทรวงมหาดไทยและกรมสรรพากร


ปี 2482 คือยุคที่มีการดำเนินการสลากกินแบ่งรัฐจริงจัง รัฐบาลพันเอกหลวงพิบูลสงคราม ได้โอนย้ายกิจการสลากกินแบ่งรัฐบาล และสลากบำรุงเทศบาล ให้มาสังกัดกระทรวงการคลัง และมีการแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้น ซึ่งประธานกรรมการคนแรกคือ พระยาพรหมทัตศรีพิลาส หลังจากนั้นปี 2494 ได้ตั้งกองการพิมพ์เพื่อพิมพ์สลากเอง หลังจากนั้นก็มีการออกสลากเรื่อยมา และมีการปรับราคาเพิ่มขึ้น เช่น 2 บาท 3 บาท 4 บาท 6 บาท 10 บาท 20 บาท เป็นต้น
.
ปี 2546 สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลได้มีการออกรางวัลแบบเลขท้าย 3 ตัว และ 2 ตัว เพื่อมาแก้ปัญหาหวยใต้กินและปัญหาการจำหน่ายสลากกินแบ่งรัฐบาลเกินราคา โดยเริ่มมีการจำหน่ายงวดแรก 1 ส.ค.-16 พ.ย.2549 รวมทั้งหมด 80 งวด


ปัจจุบัน ตั้งแต่วันที่ 1 ก.ย. 2560 สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลได้ปรับปรุงและขนาดของสลาก โดยจากเดิมเป็นจำหน่ายเป็นคู่ ราคาคู่ละ 80 บาท หรือฉบับละ 40 บาท ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นฉบับเดียว ราคา 80 บาท ซึ่งเงินรางวัลขณะนี้คือ
 รางวัลที่ 1 ออก 1 ครั้ง เงินรางวัล 6,000,000 บาท / รางวัลข้างเคียงรางวัลที่ 1 คือรางวัลที่เลขตัวสุดท้ายของรางวัลที่หนึ่ง มากกว่าหรือน้อยกว่า 1 หลัก มี 2 รางวัล เงินรางวัล 100,000 บาท / รางวัลที่ 2 ออก 5 ครั้ง เงินรางวัล 200,000 บาท / รางวัลที่ 3 ออก 10 ครั้ง เงินรางวัล 80,000 บาท / รางวัลที่ 4 ออก 50 ครั้ง เงินรางวัล 40,000 บาท / รางวัลที่ 5 ออก 100 ครั้ง เงินรางวัล รางวัล 20,000 บาท / รางวัลเลขหน้า 3 ตัว ออก 2 ครั้ง เงินรางวัล 4,000 บาท / รางวัลเลขท้าย 3 ตัว ออก 2 ครั้ง เงินรางวัล 4,000 บาท / รางวัลเลขท้าย 2 ตัว ออก 1 ครั้ง เงินรางวัล 2,000 บาท


ที่มา https://www.komchadluek.net/kom-lifestyle/502197 
 

How to select เลือกคณะที่ใช่ เลือกยังไงให้เหมาะกับเรา

ช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจเลือกมหาวิทยาลัยและคณะที่จะเรียนต่อสำหรับน้องๆ ม.6 ถือเป็นอีกหนึ่งการตัดสินใจครั้งสำคัญของชีวิตเลยก็ว่าได้ แม้ว่าหลายคนจะมีเป้าหมายในใจอยู่แล้ว หรือบางคนที่ยังคงลังเลอยู่ว่าจะเลือกที่ไหนดี ซึ่งสิ่งที่หลายคนให้ความสำคัญเป็นอันดับต้นๆ เลยก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องของคะแนนและความสามารถของตัวเอง เพราะถือได้ว่าเป็นตัวชี้ชะตาของเราเลยว่าจะได้เรียนที่ไหน 
.
นอกจากนี้แล้วก็ยังมีเหตุผลและปัจจัยอื่นๆ ที่เราควรจะนำมาตัดสินใจร่วมอีกด้วย ซึ่งบทความนี้จะรวมเอา How to และปัจจัยการเลือกคณะที่ใช่ให้ตรงใจน้องๆ มาฝาก เผื่อจะเป็นอีกตัวช่วยในการตัดสินใจ ถ้าพร้อมแล้วมาดูกันเลยว่ามีอะไรบ้าง !


 

ข้อที่ 1 คณะที่เราสนใจมีกี่มหาวิทยาลัย ? ที่เปิดสอน
สิ่งแรกเลยคือให้น้องๆ ลองหาข้อมูลเกี่ยวกับคณะที่เราสนใจมีกี่มหาวิทยาลัยที่เปิดสอน ลองเอาหลักสูตรรายวิชาของแต่ละที่มาเปรียบเทียบกันดูว่ามีความแตกต่างกันตรงไหนบ้าง ถึงแม้ว่าชื่อคณะเหมือนกันแต่หลักสูตรหรือรายวิชานั้นอาจจะต่างกัน พอเราได้เห็นรายชื่อวิชาที่ต้องเรียนจะช่วยให้เราตัดสินใจเลือกได้ง่ายขึ้น และเลือกได้เหมาะสมกับตัวเรา ทั้งนี้ก็อย่าลืมดูจำนวนการเปิดรับของแต่ละมหาวิทยาลัย เพื่อที่เราจะได้วางแผนการจัดอันดับล่วงหน้า
.
ข้อที่ 2 ความแตกต่างของภาคปกติ-ภาคพิเศษ-นานาชาติ
บางคณะหรือสาขาวิชามีการเปิดสอนมากกว่า 1 หลักสูตร ซึ่งในระเบียบการมักจะเขียนระบุเอาไว้ชัดเจนโดยใช้เป็นวงเล็บต่อท้ายชื่อคณะ/สาขา ว่าเป็นหลักสูตรไหน น้องๆ ต้องสังเกตรายละเอียดให้ดี เพราะแต่ละหลักสูตรก็จะมีบางส่วนที่แตกต่างกันออกไปโดยเฉพาะค่าเทอม ซึ่งแต่ละหลักสูตรจะมีการเรียนการสอนดังนี้
-    ภาคปกติ มีการเรียนการสอนในเวลาราชการก็คือ เรียนวันจันทร์-ศุกร์ เริ่มเวลา 08.30 - 17.30 น. ซึ่งตารางเวลาอาจปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสมของแต่ละมหาวิทยาลัย
-    ภาคพิเศษ เนื้อหาและรายวิชาที่ได้เรียนก็ไม่ได้ต่างจากภาคปกติ เพียงแค่มีการเรียนการสอนคนละช่วง หรือสอนนอกเวลาราชการ เช่น บางที่มีการเรียนช่วงบ่าย-ค่ำ หรือมีการนัดเรียนเพิ่มเติมในวันเสาร์-อาทิตย์
-    นานาชาติ แน่นอนว่าหลักสูตรนี้ต้องมีการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ทั้งนี้อาจจะได้เรียนกับอาจารย์ไทยที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ หรืออาจารย์ชาวต่างชาติก็ได้
โดยส่วนใหญ่แล้วค่าเทอมของภาคพิเศษและนานาชาติจะสูงกว่าภาคปกติ 1-2 เท่า ซึ่งขึ้นอยู่กับหลักสูตรของแต่ละมหาวิทยาลัย สาเหตุที่ค่าเทอมของหลักสูตรเหล่านี้สูงกว่าเพราะว่าต้องมีการจ้างอาจารย์ที่มาสอนนอกเวลา และอาจารย์ชาวต่างชาตินั่นเอง
.
ข้อที่ 3 วุฒิการศึกษาและระยะเวลาของหลักสูตร
หลักสูตรในระดับปริญญาตรีตามที่เราทราบกันดีก็จะมีตั้งแต่ 4 - 6 ปี  บางคณะ/สาขาก็จะมีระยะเวลาในการเรียนแตกต่างกันออกไปตามหลักสูตร ซึ่งก็มีบางสาขาที่หลังเรียนจบแล้ววุฒิการศึกษาที่ได้อาจจะไม่ตรงตามชื่อคณะที่เลือกเรียนก็ได้ 


แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าแต่ละสาขาเรียนกี่ปี ? จบไปได้วุฒิการศึกษาอะไร ? ให้สังเกตและอ่านรายละเอียดในหน้าแรกของหลักสูตรแต่ละสาขาวิชาซึ่งจะเขียนระบุรายละเอียดเอาไว้ว่าเป็นชื่อปริญญาและสาขาอะไร บางมหาวิทยาลัยก็บอกระยะเวลาตลอดทั้งหลักสูตรด้วยว่าจะต้องเรียนทั้งหมดกี่ปี
.
ข้อที่ 4 ค่าธรรมเนียมการศึกษา
เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญในการเลือกมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรคำนึงถึงมากๆ ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกอยากให้ลองอ่านรายละเอียดของค่าธรรมเนียมการศึกษาตลอดหลักสูตรให้เข้าใจก่อนว่าต้องมีค่าใช้จ่ายในส่วนไหนบ้าง บางมหาวิทยาลัยมีการแบ่งจ่ายเป็นเทอมตามจำนวนหน่วยกิต หรือบางที่ก็เป็นแบบเหมาจ่าย 
ทั้งนี้ก็เพื่อที่เราจะได้นำไปปรึกษาผู้ปกครอง และเลือกให้สอดคล้องกับความพร้อมของครอบครัว เพื่อที่จะได้วางแผนค่าใช้จ่ายต่างๆ ไว้ล่วงหน้า แต่ถ้าหากน้องๆ สอบติดและอยากเรียนที่นี่จริงๆ แต่กำลังเงินของผู้ปกครองอาจจะสู้ไม่ไหว บางมหาวิทยาลัยก็มีทุนช่วยเหลือสำหรับนักศึกษาที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ให้เรียนฟรีจนจบหลักสูตร แต่ก็จะมีเงื่อนไขตามที่มหาวิทยาลัยกำหนด
.
ข้อที่ 5 ที่ตั้งของมหาวิทยาลัย
ถ้าหากว่ามีโอกาสอยากให้ลองไปสำรวจมหาวิทยาลัยที่น้องๆ สนใจดูก่อน เพราะจะช่วยให้เราตัดสินใจเลือกได้ง่ายขึ้น แต่ในยุคโควิดแบบนี้อาจจะต้องระวังตัวกันให้มาก ๆ ถ้าไม่อยากเสี่ยงลองหารีวิวในอินเตอร์เน็ตอ่านดู หรือทักไปคุยกับรุ่นพี่ให้เล่าถึงบรรยากาศ สภาพแวดล้อมต่างๆ ให้เราฟัง ซึ่งบางคนอาจใช้ระยะทาง หรือความสะดวกในการเดินทางมาเป็นตัวตัดสินใจ ถ้ามหาวิทยาลัยอยู่ใกล้บ้านก็อาจจะไป-กลับไม่นอนหอ หรือใครที่อยากอยู่หอก็อาจจะต้องสำรวจเพิ่มเติมในเรื่องของหอพักไปด้วย
.
ข้อที่ 6 โอกาสในการทำงานในอนาคต
ส่วนนี้ก็ถือว่าเป็นอีกประเด็นที่สำคัญเหมือนกัน พอน้องๆ เลือกคณะ/สาขาได้แล้วก็ต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับโอกาสทางการทำงานที่ได้จากสาขาวิชานั้นด้วย ลองวิเคราะห์ดูว่าสิ่งที่เราเรียนสามารถทำอาชีพอะไรได้บ้าง ? ซึ่งจำเป็นต้องพิจารณาถึงปัจจัยต่างๆ ประกอบกันไป เช่น แหล่งฝึกงาน ความต้องการของตลาดแรงงาน ความมั่นคงทางการงาน รายได้ และความรับผิดชอบ


ที่มา https://www.dek-d.com/tcas/59781/?fbclid=IwAR1qVLeltyIWgUyOJ_jSS14Xkn2kXF-xzaBTuuwnBb66sHi7C9HTOkv16z8
 

“Mr. และ Mrs.” รู้กันไหม ? ว่าสองคำนี้มาจากไหน ?

Mister และ Missus (Missis) คือการย่อคำให้เป็น Mr. และ Mrs. ซึ่งเป็นคำที่ดูเหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับ ทั้งชายและหญิง Mr. และ Mrs. ถือเป็นคำสรรพนามที่ใช้เรียกแทนผู้คนมาอย่างยาวนาน เคยสงสัยไหมว่า ทั้งสองคำนี้มีที่มาจากไหน? 
.
Mister แปรเปลี่ยนมาจากคำว่า Master ซึ่งมาคำภาษาอังกฤษแบบเก่าแก่ “Maegester” ความหมายคือ “มีอำนาจควบคุม” ใช้เรียกคนที่อยู่ภายใต้อำนาจของอัศวินในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 “Mister” จึงกลายมาเป็นคำเรียกให้เกียรติ ใช้กันทั่วไปในภาษาอังกฤษ กล่าวกับบุรุษที่มีฐานะทางสังคมสูงกว่า ส่วนข้าทาสในบ้านของชาวอังกฤษมักใช้ชื่อของสมาชิกคนโตในครอบครัว ซึ่งในปัจจุบันไม่ใช้กันแล้ว
.
Mrs. ย่อมาจากภาษาอังกฤษในยุคกลาง “Maistresse” ใช้เรียกครูผู้หญิงหรือครูผู้หญิงซึ่งรับจ้างอบรมบุตรตามบ้านผู้ดี และคำว่า Mistress เลิกใช้ประมาณปลายศตวรรษที่ 14 แต่อย่างไรก็ตามการออกเสียงยังคงเหมือนเดิม โดยในช่วงศตวรรษที่ 15 ถูกพัฒนาเป็นคำเสื่อมเสียที่ใช้กับผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว เมื่อต้นศตวรรษที่ 17 Mr., Mrs. ,Ms. และ Miss ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของภาษาอังกฤษ
.
แล้วเมื่อไหร่ที่ต้องใช้ Mrs.??? ถ้าอ้างอิงตาม Emily Post Institute จะพบว่า Mrs.(อ่านว่า มีซซิซ) เป็นคำที่ใช้เรียกผู้หญิงที่แต่งงานแล้วส่วน Ms.(อ่านว่า “มิส” เช่นเดียวกัน แต่ออกเสียงท้ายคำเป็นตัว z (miz) ) เป็นคำเรียกที่เหมาะสมในการใช้เรียกผู้หญิงโดยไม่คำนึงสถานะสมรส ซึ่งเป็นคำเรียกที่ช่วยลดการคาดเดาลงได้ Miss ใช้เรียกผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน ซึ่งอาจเป็นเด็กหญิงที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ก็ได้
.
แล้วคำเรียก Mx. คืออะไร? Mx. (อ่านว่า มิกซ์) บางก็ระบุคำเต็ม ๆ ว่า Mixter คือคำนำหน้าบุคคลแบบไม่ระบุเพศ ไม่สนใจหรือไม่อยากจะระบุว่าเป็นผู้ชายผู้หญิงหรืออะไร ตัว M ใช้ตามธรรมเนียมคำนำหน้านามทั่วไป ส่วน x มาจากค่า “ไม่รู้ (unknown)” แบบค่า x ในทางคณิตศาสตร์ ปัจจุบัน Mx. กลายเป็นคำศัพท์อย่างเป็นทางการโดยถูกบรรจุไว้ในพจนานุกรม Oxford English Dictionary แล้วเป็นคำที่ใช้เรียกสำหรับคนที่แปลงเพศแล้วนั่นเอง


ที่มา https://www.dictionary.com/e/mr-mrs/ 
 

“วิชาลดภาวะซึมเศร้า” โปรแกรมเพื่อสร้างสุขภาพจิตที่ดีในยุคปัจจุบัน

การแพร่ระบาดของ COVID-19 ส่งผลให้จำนวนผู้เรียนมีภาวะสุขภาพจิตแย่ลง โดยผลสำรวจของยูนิเซฟ (UNICEF) และกรมสุขภาพจิตของไทยที่สำรวจเด็กและวัยรุ่นอายุต่ำกว่า 20 ปี จำนวน 183,974 คน พบว่ามีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคซึมเศร้าสูงถึง 32% ประกอบกับการเรียนการสอนออนไลน์ในปัจจุบันมีหลายวิชาที่เพิ่มความเครียดให้กับผู้เรียน เพราะมีภาระงานที่มากและเนื้อหาที่หนัก ทำให้ในหนึ่งวันผู้เรียนต้องใช้สมองในการเรียนรู้กับวิชาต่าง ๆ แทบไม่มีเวลาหยุดพัก จนหลงลืมการดูแลสุขภาพของ “จิตใจ” ที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของคนเรา จะเป็นไปได้หรือไม่หากจะมีวิชาที่ช่วยเยียวยาและสอนให้ผู้เรียนรู้จักดูแล “จิตใจ” ของตนเอง
.
โรงเรียนบางแห่งมีการพัฒนาหลักสูตรให้ตอบโจทย์กับยุคสมัยมากขึ้น โดยมีการออกแบบหลักสูตรและเพิ่มรายวิชาเลือกที่หลากหลาย เช่น วิชารู้เท่าทันสื่อ วิชารู้ทันการเงิน และวิชาการพัฒนาบุคลิกภาพ ฯลฯ อย่างไรก็ตามวิชาเหล่านี้เป็นการเปิดแนวทางการเรียนรู้ของคนยุคใหม่ เพราะการเรียนรู้ไม่ใช่เรียนเพื่อสอบ แต่เป็นการเรียนเพื่อเพิ่มพูนประสบการณ์ชีวิตและนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างแท้จริง


วิชาต่าง ๆ ล้วนมีส่วนในการพัฒนาทักษะการคิดของผู้เรียน ทำให้ผู้เรียน “คิดเป็น” อย่างไรก็ตามการพัฒนาเพียงความคิดอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ เพราะปัญหาในชีวิตของผู้เรียน โดยเฉพาะในช่วงนี้ก็คือ ปัญหาสุขภาพจิต ดังนั้น ผู้เขียนจึงอยากสนับสนุนให้โรงเรียนหันมาสนใจปัญหานี้ผ่านการพัฒนาวิชาเรียน โปรแกรมสนับสนุน หรือกิจกรรมอื่นที่เหมาะสมกับบริบทที่หลากหลาย ในที่นี้ ขอยกตัวอย่างแนวทางการดูแลและบำบัดจิตใจของผู้เรียนในประเทศสหรัฐอเมริกา 2 โปรแกรมหลัก ดังนี้
.
1. โปรแกรมการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์ เนื่องจากทั้งสังคมและอารมณ์มีความเกี่ยวข้องกัน ดังนั้นการสอนเกี่ยวกับการดูแลและบำบัดสุขภาพจิตได้ด้วยตนเองก็เปรียบเสมือนกับการสอนให้ผู้เรียนมีทักษะการอยู่ร่วมกันในสังคมด้วย ก่อนที่โรงเรียนในสหรัฐอเมริกาจะมีโปรแกรมดังกล่าวเข้ามาในหลักสูตรการจัดการเรียนการสอน ทางโรงเรียนได้จัดทักษะที่เกี่ยวข้องให้กับบุคลากร รวมทั้งบุคคลทั่วไปที่อยู่ในโรงเรียนด้วย โรงเรียนได้จัดโปรแกรมนี้ให้กับผู้เรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาผ่านการจัดการเรียนการสอนที่แตกต่างกันตามพฤติกรรมที่แสดงออกตามช่วงวัย ยกตัวอย่าง ในระดับประถมศึกษาก็จะมีการสอนเกี่ยวกับการระบุและการจัดการความรู้สึกเชิงลบ การนั่งสมาธิแล้วกำหนดลมหายใจเข้า – ออก
.
2. โปรแกรม TRAILS คือ โปรแกรมสำหรับช่วยลดภาวะซึมเศร้าและช่วยพัฒนาทักษะด้านการเผชิญปัญหาชีวิตของผู้เรียน โดย TRAILS เป็นศูนย์บริการทางสุขภาพที่คอยให้บริการเกี่ยวกับสุขภาพจิตทั้งผู้เรียนและบุคลากรในโรงเรียน โดยมีแนวทางการดำเนินการ 3 ระดับดังนี้
ระดับที่ 1 การศึกษาและการให้ความรู้อย่างครอบคลุมทั้งผู้เรียนและบุคลากรในโรงเรียน เนื่องจากหากทุกคนในโรงเรียนมีสุขภาพจิตที่ดี ก็จะเอื้อต่อการอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุขด้วย โดยทางโรงเรียนจะการจัดการเรียนการสอน เรื่องการเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์ (SEL) ควบคู่กับการเรียนรู้วิชาการทั่วไป โดยเน้นให้ผู้เรียนสามารถเรียนรู้และแก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง
ระดับที่ 2 การเข้าไปช่วยเหลือในเบื้องต้น สำหรับผู้เรียนที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาสุขภาพจิต เป็นการบำบัดพฤติกรรม (CBT) และสติด้วยการฝึกอบรม และเสริมด้วยการใช้คำปรึกษาทางสุขภาพจิตจากผู้เชี่ยวชาญ
ระดับที่ 3 การจัดการความเสี่ยงในการฆ่าตัวตาย สำหรับผู้เรียนที่อยู่ในภาวะวิกฤต เป็นการประสานงานด้านการดูแลระหว่างโรงเรียน ครอบครัว หน่วยงานด้านสุขภาพจิตชุมชน และโรงพยาบาล มีการใช้เครื่องมือคัดกรองความเสี่ยงในการฆ่าตัวตายให้กับผู้เรียนขั้นวิกฤตทุกคน 


จากโปรแกรมทั้ง 2 โปรแกรมล้วนมีวัตถุประสงค์เหมือนกัน คือช่วยผู้เรียนดูแล บำบัด และส่งเสริมสุขภาพจิตซึ่งสำคัญต่อการเรียนรู้ สิ่งสำคัญคือต้องสอนให้ผู้เรียนเข้าใจอารมณ์ของตัวเองเสียก่อน เพื่อเป็นฐานข้อมูลในการเลือกวิธีดูแล บำบัด และส่งเสริมได้อย่างตรงจุด อย่างไรก็ตาม โรงเรียนควรเริ่มต้นด้วยการดูแลและบำบัดสุขภาพของครู รวมทั้งบุคลากรในโรงเรียน เพื่อเป็นหลักในการนำวิธีดำเนินการมาประยุกต์กับผู้เรียน ดังนั้น หากมีวิชาว่าด้วย “จิตใจ” ก็จะสามารถตอบโจทย์พัฒนาผู้เรียนให้ “เก่ง ดี มีสุข” ได้อย่างแท้จริง


ที่มา https://www.educathai.com/knowledge/articles/589 
 

แรคเก็ตเทนนิส อาวุธของ King Richard พระราชาแห่งอาณาจักรวิลเลียมส์

จากการประกาศรางวัล Oscar ที่เพิ่งผ่านมา โดยผู้ที่ได้รับรางวัลแสดงนำชายยอดเยี่ยมคือ Will Smith (ถ้าไม่มองเหตุการณ์ก่อนหน้าขึ้นรับรางวัลของเขา) จากภาพยนตร์เรื่อง “King Richard” โดยเขารับบทเป็น ริชาร์ด วิลเลียมส์ คุณพ่อที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของสองลูกสาว วีนัส (Venus) และเซเรนา วิลเลียมส์ (Serena Williams) แชมป์เปียนและซูเปอร์สตาร์ในวงการเทนนิสโลก ความเป็นมาเป็นไปของริชาร์ด ไม่ธรรมดา จัดจ้านมากพอสำหรับการนำมาปั้นเป็นภาพยนตร์ เพราะเขาไม่ใช่นักกีฬาระดับท็อปอะไรของโลก แต่กลายเป็นคุณพ่อของนักกีฬาระดับโลกถึง 2 รายได้ซะอย่างนั้น และหนังก็เอาการที่ริชาร์ดจัดการกับสิ่งต่างๆ เพื่อทำให้ครอบครัวหลุดพ้นจากการใช้ชีวิตกระเบียดกระเสียรในคอมป์ตัน, แคลิฟอร์เนีย ด้วยการเดิมพันทุกอย่างไปกับอนาคตของลูกสาว 2 คน ปั้นพวกเธอให้เป็นนักกีฬาเทนนิสผู้เก่งกาจ ที่นอกจากความอุตสาหะทั้งหลาย บางสิ่งบางอย่างก็เป็นเรื่องของจังหวะ เวลา โอกาส และแน่นอนความมหัศจรรย์ 


เมื่อ 27 ปีที่แล้ว ณ ห้องสัมภาษณ์แห่งหนึ่ง ซึ่งในห้องนั้นจอห์น แม็คเคนซี ผู้สื่อข่าวกีฬาจากสำนักข่าว ABC News กำลังนั่งสัมภาษณ์ วีนัส วิลเลียมส์ หนูน้อยในวัย 14 ปีเกี่ยวกับความฝันในการเป็นนักเทนนิสของเธอ “หนูคิดว่าหนูจะชนะคู่แข่งได้? หนูพูดดูง่ายจัง ทำไมหนูถึงคิดแบบนั้น?” ไม่ว่าแม็คเคนซีจะถามสักกี่ครั้ง ทุกครั้งวีนัสก็ตอบเหมือนเดิมด้วยรอยยิ้มและคำตอบว่า “หนูมั่นใจ” เพียงแต่ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้เหมือนเดิมทุกครั้งหรอกเพราะยิ่งถูกถามย้ำมากเท่าไหร่แววตาและน้ำเสียงของเธอก็ยิ่งแสดงความไม่มั่นใจขึ้นทุกที

จนกระทั่งถึงจุดที่ไม่อาจทนไหว ริชาร์ด วิลเลียมส์ก็โผล่เข้ามากลางวงก่อนที่จะสั่งให้แม็คเคนซีหยุดพยายามหยุดที่จะทำลายความมั่นใจลูกสาวของเขาด้วยคำถามแบบนี้ “คุณต้องเข้าใจก่อนนะว่านี่คุณกำลังรับมือกับภาพลักษณ์ของเด็กหญิงอายุแค่ 14 ปี คุณกำลังรับมือกับเด็กผิวดำตัวเล็กๆ คนนึง ปล่อยให้เธอได้เป็นเด็ก เธอได้ตอบคำถามคุณแล้วด้วยความมั่นใจอย่างมากด้วย ก็ให้เป็นไปตามนั้น”

การเข้ามาแทรกกลางวงสัมภาษณ์ของริชาร์ดนั้นเป็นภาพที่ไม่ได้พบเห็นบ่อยนัก และด้วยกริยาก้าวร้าวจนชวนให้เกิดความรู้สึกว่าบางทีในระหว่างที่เขาพยายามปกป้องลูกสาวการแสดงออกของเขาก็ดูจะล้ำเส้นของนักสัมภาษณ์อย่างแม็คเคนซีเช่นกัน แต่สำหรับตัวเขาเองแล้ว ริชาร์ดรู้ดีว่าเขาทำอะไรอยู่และบนโลกใบนี้ในเวลานั้นไม่มีอะไรที่เขาต้องการมากกว่าที่จะปกป้องลูกสาวของเขาทั้งสอง วีนัส และเซรีนาให้รักษาความมั่นใจและความเป็นตัวของตัวเองไว้

เพราะเขารู้ว่าบนโลกใบนี้นั้นการดำรงอยู่ของพวกเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะในวงการเทนนิสซึ่งมิใช่พื้นที่สำหรับคนผิวดำหากแต่เป็นพื้นที่และกีฬาของคนผิวขาว การที่พวกเธอจะก้าวขึ้นมาอยู่แถวหน้าได้นั้นแน่นอนมันต้องฟันฝ่าอะไรอีกมากมายหลายสิ่ง สิ่งที่จะทำให้พวกเธออยู่รอดได้มีเพียงหัวใจที่เข้มแข็งเท่านั้นและสำหรับริชาร์ดเขามีแผนที่จะให้ลูกสาวทั้งสองนั้นครองโลกเทนนิสตั้งแต่ก่อนที่พวกเธอจะถือกำเนิดขึ้นด้วยซ้ำไป


ในหนังสือ 2014 Memoir, Black and White ผลงานของเขาเองริชาร์ดได้เล่าว่า “แผนของผมนั้นเรียบง่ายมาก คือการนำเด็กสองคนให้ออกจากสลัม (ghetto) แล้วก้าวมายืนอยู่แถวหน้าของกีฬาที่คนขาวครองวงการอยู่” เพื่อที่จะทำให้ได้ตามนั้นริชาร์ดได้มีการร่างแผนการเอาไว้อย่างละเอียด ทั้งหมดมีความยาว 75 หน้า (บ้างก็ว่า 85 หน้า) โดยในแผนนั้นไม่ได้เขียนสิ่งที่ต้องทำเฉพาะแค่ลูกสาวของเขาที่กำลังจะถือกำเนิด แต่ยังรวมถึงสิ่งที่ตัวเขาและออราซีน ภรรยาของเขาต้องทำ จะไปที่ไหนอย่างไร เดินทางอย่างไร

ที่น่าเหลือเชื่อคือแผนการนี้มีการตระเตรียมไว้ 2 ปีครึ่งก่อนที่วีนัสและเซรีนาจะเกิด และเรื่องนี้เป็น Fact ไม่ใช่ Fiction แรงบันดาลใจของริชาร์ดนั้นเกิดจากการที่เขาได้ดูการแข่งขันของเวอร์จิเนีย รูซิซี นักเทนนิสหญิงชาวโรมาเนียทางโทรทัศน์และได้ทราบตัวเลขรายได้เงินรางวัลจากการแข่งขันของเธอ ทำให้อยากให้ลูกสาวได้มีชีวิตที่ดีไม่ต้องอยู่ในแหล่งเสื่อมโทรมเหมือนตัวเขา

ส่วนเรื่องผลพลอยได้ของการที่วีนัส และเซรีนา ก้าวขึ้นมาเป็นนักเทนนิสขวัญใจมหาชนกลายเป็นแรงบันดาลใจของคนผิวดำให้พยายามเดินตามกันมานั้นไม่มีใครตอบได้ว่าริชาร์ดคิดแบบนั้นจริงตามที่มีการอ้างถึงในภาพยนตร์ King Richard หรือไม่ อย่างไรก็ดีเพื่อจะไปให้ถึงเป้าหมายทั้งๆที่แทบไม่มีความพร้อมใดๆ ริชาร์ดก็ต้องทำในหลายสิ่งที่ดูสุดโต่งอย่างมากในสายตาของผู้ที่พบเห็น


ตั้งแต่การจับลูกฝึกซ้อมเทนนิสที่สนามคอมป์ตันคอร์ตทั้งช่วงก่อนและหลังเลิกเรียน ฝนตกแดดออกก็ต้องเล่น จับให้นั่งศึกษาดูการแข่งขันเป็นประจำ และที่หนักข้อหน่อยคือการพยายามบากหน้าไปขอโค้ชหลายๆคนให้สอนลูกสาวให้แบบฟรี ๆ เรื่องนี้ทำเอาเพื่อนบ้านถึงกับทนไม่ไหวต้องเรียกเจ้าหน้าที่พิทักษ์เด็กมาให้ความช่วยเหลือ เพราะเกรงว่ามันคือการทารุณกรรมเด็ก เพียงแต่คุณพ่อจอมเข้มยืนกรานว่าเขาไม่ได้ทำอะไรที่ผิดหรือเกินเลย สิ่งที่เขาทำคือการพยายามให้ลูกของเขาอยู่ในร่องในรอยเท่านั้น เพราะสังคมแวดล้อมนั้นมันอันตราย การก้าวผิดแค่นิดเดียวอาจหมายถึงชีวิตที่พลิกผันได้เลยทีเดียวและในระหว่างการพายเรือส่งลูกสาวเพื่อไปให้ถึงฝั่งนั้น เขาเองก็เจอพายุชีวิตหลายครั้ง บางครั้งเจ็บตัว และมีครั้งนึงที่เจ็บใจจนคิดจะจบเรื่องให้มันพ้นๆไป เพียงแต่โชคดีที่คู่กรณีนั้นถูกยิงตายไปก่อนที่เขาจะทำด้วยตัวเอง


ดังนั้นถึงริชาร์ดจะเป็นพ่อที่เคี่ยวกรำ เข้มงวด จอมบงการ และดูไม่ประนีประนอมแค่ไหน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการพยายามที่จะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ลูกเท่าที่เขาจะมีสติปัญญาและความสามารถจะทำให้ได้ (ริชาร์ดสอนลูกตีเทนนิสเองทั้งๆ ที่ตัวเขาก็ไม่ใช่นักเทนนิสและโค้ชทุกคนก็บอกว่าเขาสอนผิดวิธีด้วยซ้ำไป)

มันอาจจะไม่ได้สวยหรูดูดีเหมือนในนิยาย หลายครั้งสิ่งที่เขาทำก็สามารถตีความได้หลากหลายจะขาวก็ไม่ใช่จะดำก็ไม่เชิง และไม่ใช่ทุกคนที่จะรักริชาร์ด วิลเลียมส์ เช่นเดียวกันกับที่ทุกคนจะรักวีนัส และเซรีนา วิลเลียมส์ ที่ได้รับการปลูกถ่ายเมล็ดพันธุ์ของนักสู้ผู้เข้มแข็งและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะเหมือนพ่อ 

ใครจะรู้สึกอย่างไรกับเขา เขาไม่สนและไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจ ใครอยากจะจดจำเขาอย่างไร แง่ไหน ก็แล้วแต่
“ถ้าให้เลือกระหว่างการมีลูกที่เรารักและรักเรากับเงิน มันเป็นการเลือกที่ง่ายมาก และผมพบว่าสำหรับผมมันยิ่งง่ายขึ้นไปอีกกับการยอมรับลูกๆของผมบนคอร์ต” สิ่งที่ริชาร์ดบันทึกไว้เกี่ยวกับการที่เขาคิดว่าความเป็นอยู่ที่ดีของลูกนั้นสำคัญกว่าเรื่องของความสำเร็จเสมอ


“ผมไม่เคยเป็นซูเปอร์โค้ช แต่ผมมั่นใจว่าผมเป็น และผมหวังว่าผมได้เป็นแล้วคือการเป็น Super parent” 
และนี่คือเรื่องราวที่ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "King Richard" พระราชาแห่งอาณาจักรวิลเลียมส์ ที่ปัจจุบันไม่ได้เป็นพ่ออย่างเดียวแล้ว แต่เป็นคุณตาผู้น่ารักในวัย 80 ปีสำหรับหลานสาวผู้น่ารัก โอลิมเปีย โอฮาเนียนด้วย ลงอไปติดตามกันในโรงภาพยนตร์กันได้นะ (แต่ไม่แน่ใจว่าโรงไหนบ้างคงต้องลองค้นหากันดู) 


ที่มา https://www.facebook.com/Sockrrr/posts/3105683232979119 
 

กระดาษใบแรกของโลก ใครหนอช่างทำ ?

“กระดาษ” เป็นสิ่งที่ถูกผลิตขึ้นมาเพื่อไว้สำหรับการจดบันทึก เรื่องราวของกระดาษนั้นมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานมาก ว่ากันว่ากระดาษถูกคิดค้นและมีการใช้กระดาษครั้งแรก จากชาวอียิปต์และชาวจีนโบราณ จุดประสงค์หลักของมันถูกสร้างขึ้นเพื่อการจดบันทึกด้วยกันทั้งสิ้น แต่ในปัจจุบันกระดาษไม่ได้มีประโยชน์เพียงแค่ใช้จดบันทึกตัวหนังสือ หรือข้อความเท่านั้นยังใช้ประโยชน์อื่นๆ ได้มากมาย เช่น กระดาษห่อของขวัญ กระดาษสำหรับทำกล่อง กระดาษชำระ เป็นต้น

กระดาษ ของชาวอียิปต์โบราณผลิตจากต้นกกชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ปาปิรุสหรือปาปิรัส (papyrus) มีวิธีการทำโดยการเฉือนต้นปาปิรัสบางๆ ตามแนวยาวแล้วนำไปตากแดด น้ำลำเลียงในลำต้นจะทำให้เยื่อไม้ติดกันเป็นแผ่น ส่วนขนาดของแผ่นกระดาษจะขึ้นอยู่กับจำนวนแผ่นของลำต้น เมื่อตากแดดจนแห้งแล้วก็สามารถม้วนเก็บไว้ได้ จึงเรียกกระดาษชนิดนี้ว่า กระดาษปาปิรุส นักประวัติศาสตร์เชื่อว่ามีการใช้งานกระดาษปาปิรุสตั้งแต่ปฐมราชวงศ์ของอียิปต์ (ราว 3000 ปีก่อนคริสตกาล)



ผู้คนสมัยในโบราณจะใช้วัสดุต่างๆ หลากหลายเพื่อการบันทึก ทั้งแผ่นโลหะ ใบลาน เปลือกไม้ แม้กระทั่งหิน และเมื่อราว ค.ศ. 105 สมัยพระเจ้าจักรพรรดิโฮตี่ ชาวจีนได้ประดิษฐ์กระดาษโดยชาวเมืองลีบางชื่อว่า ไซลุง (Ts’ai’Lung) ใช้เปลือกไม้เศษมาต้มจนได้เยื่อกระดาษและมาเกลี่ยบนตระแกรงปล่อยให้แห้งและหลังจากนั้นวิธีผลิตกระดาษเช่นนี้แพร่หลายอย่างรวดเร็ว


กระดาษ ถูกนำจากประเทศจีนสู่โลกมุสลิมผ่านสงครามทัลลัส (Tallas) ในปี ค.ศ. 751 ที่กองทัพจีนรบกับกองทัพมุสลิม เชลยศึกชาวจีน 2 คนได้เปิดเผยวิธีการทำกระดาษแก่ชาวมุสลิมและได้รับการปล่อยตัวไป จากนั้นมุสลิมได้ทำให้การทำกระดาษเปลี่ยนจากศิลปะไปเป็นอุตสาหกรรมกระดาษ ทำให้มีการพัฒนาการศึกษาในโลกมุสลิมอย่างกว้างขวาง มุสลิมในสมัยกลางจึงเจริญก้าวหน้าด้านศิลปวิทยาการที่สุดในโลก



ประวัติการใช้กระดาษในประเทศไทยไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ประเทศไทยมีกระดาษที่เรียกว่า สมุดไทย ผลิตจากเยื่อไม้ทุบละเอียด ต้มจนเปื่อย ใส่แป้งเพื่อให้เนื้อกระดาษมีความเหนียว แล้วนำไปใส่ในกระบะเล็กๆ ปล่อยไว้จนแห้ง จากนั้นลอกออกมาเป็นแผ่น พับทบไปมาจนตลอดความยาว จึงได้เป็นเล่มสมุด ที่เรียกว่า สมุดไทยขาว หากต้องการ สมุดไทยดำ ก็จะผสมผงถ่านในขั้นตอนการผลิต

เนื่องจากกระดาษจัดเป็นวัสดุสิ้นเปลือง ในปัจจุบัน จึงมีการสนับสนุนให้นำกระดาษกลับมาใช้อีก (Reuse) เช่น กระดาษหนังสือพิมพ์นำมาพับถุงกระดาษ กระดาษสำหรับเขียนแม้ใช้แล้วทั้งสองหน้า ก็สามารถนำไปพิมพ์อักษรเบรลล์สำหรับคนตาบอดได้ เมื่อหมดสภาพแล้ว ก็นำไปเข้าโรงงานแปรรูปเป็นสินค้าประเภทลังกระดาษ ได้อีก


ที่มา https://www.longmaadoo.com/ 
 

“รักษาสิว” ในวัยรุ่น ด้วย 8 เคล็ด (ไม่) ลับ

สิว ปัญหาที่วัยรุ่นหลายคนต้องพบเจอแน่นอน เพราะช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงที่ฮอร์โมนในร่างกายมีการเปลี่ยนแปลง ทำให้สิววัยรุ่นเป็นง่ายมาก แต่ถ้ามีการดูแลรักษาสิวที่ดี ก็จะทำให้ไม่เกิดรอยสิว สิวหาย ไม่เกิดสิวซ้ำซากหรือสิวอักเสบรุนแรงอย่างแน่นอน ซึ่งสิววัยรุ่นรักษาได้ง่ายมาก ไม่ยุ่งยากและไม่ต้องเสียค่ารักษาแพงด้วย จะมีวิธีรักษาสิวอย่างไรไปดูกันเลยค่ะ
.
1.รักษาความสะอาดผิวหน้า 
ผิวหน้าสะอาดก็จะช่วยลดการเกิดสิว ล้างหน้าด้วยโฟมล้างหน้าที่เหมาะกับสภาพผิววันละ 2 ครั้ง เช้าและเย็น ระหว่างวันห้ามจับหรือสัมผัสผิวหน้าเด็ดขาดเพราะอาจจะทำให้ผิวหน้าสกปรกและเกิดสิวอักเสบได้ สามารถซับเหงื่อได้ด้วยผ้าเช็ดหน้า แต่ห้ามเช็ดถูเด็ดขาด

2.ใช้ยาแต้มสิวที่เหมาะสม ยาแต้มสิวมีหลายชนิด เช่น 
Benzoyl Peroxide มีตั้งแต่ 2.5% 5% 10% แนะนำให้ใช้เบาๆ ก่อน เพราะจะเกิดการระคายเคืองน้อยกว่า ไม่ควรใช้แรงมากเพราะจะทำให้เกิดการระคายเคืองและดื้อยา
Salicylic Acid ช่วยละลายหัวสิวได้ดี แต่หากเป็นสิวอุดตันที่มีไขมันอาจใช้ไม่ได้ผลดีมากนัก
Retinoids ช่วยรักษาสิวชนิดรุนแรงมากหรือสิวที่รักษายาก

3.อย่าทำให้ผิวหน้าแห้ง
ผิวแห้งทำให้ต่อมไขมันผลิตน้ำมันมากขึ้นและก่อให้เกิดสิวมากขึ้น ดังนั้นไม่ควรปล่อยหรือทำให้ผิวหน้าแห้ง ไม่ควรใช้โฟมล้างหน้าที่ทำให้ผิวแห้งตึง อย่าเช็ดหน้าบ่อยเกินไป ควรทามอยส์เจอไรเซอร์เพื่อกักเก็บความชุ่มชื้น และทาครีมบำรุงผิวที่ช่วยให้ผิวชุ่มชื้น
.
4.ทาครีมกันแดดเป็นประจำ
แสงแดดทำให้ผิวแห้ง หมองคล้ำ และเกิดความมันส่วนเกิน ซึ่งจะทำให้ผิวอ่อนแอและเกิดสิวได้ง่าย ดังนั้นทุกครั้งก่อนออกจากบ้านเราควรทาครีมกันแดดก่อนออกจากบ้านเป็นประจำเพื่อปกป้องผิวจากแสงแดด
.
5.ทานอาหารที่มีประโยชน์
อาหารที่มีประโยชน์จะช่วยให้ผิวสวยจากภายในสู่ภายนอก ลดการทำงานของต่อมไขมัน และลดการเกิดสิว อาหารที่มีประโยชน์ เช่น ปลา ผักใบเขียว ผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวและมีปริมาณน้ำตาลน้อย เพราะอาหารเหล่านี้จะมีสารต้านอนุมูลอิสระ สารอาหารที่ดี โปรตีนที่มีประโยชน์ และมีวิตามินซีสูง ช่วยในเรื่องผิวพรรณที่สวยงาม

6.ออกกำลังเป็นประจำทุกวัน
ช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงที่ฮอร์โมนมีการเปลี่ยนแปลงมาก การออกกำลังกายเป็นประจำจะช่วยให้การผลิตฮอร์โมนเป็นไปได้อย่างสมดุลมากขึ้น และช่วยให้ผิวพรรณดีและลดการเกิดสิว

7.ดื่มน้ำเยอะๆ
การดื่มน้ำเยอะ ๆ จะช่วยให้ผิวมีความชุ่มชื้นและโครงสร้างผิวมีความแข็งแรง ส่งผลให้ต่อมไขมันมีการทำงานน้อยลงเพราะไม่ต้องสร้างน้ำมันออกมาที่ผิวมากนัก เพราะจากผิวมีความชุ่มชื้นมากพออยู่แล้ว
.
8.เข้านอนเร็วและอย่าเครียดหรือคิดมาก
การนอนดึกและความเครียดจะทำให้เกิดการหลั่งฮอร์โมนต่างๆ ที่ผิดปกติ เช่น การนอนดึกและความเครียดทำให้เกิดการหลั่งคอร์ติซอลมากเกินไป ซึ่งคอร์ติซอลมีผลทำให้ต่อมไขมันทำงานหนักมากขึ้น เกิดความมันส่วนเกินและเกิดสิวอุดตันได้ง่าย
 


ที่มา https://www.matichon.co.th/publicize/news_2573819 
 

ทำไมเราไม่ควรปล่อยแมวไว้ตัวเดียวลำพังนานมากกว่า 24 ชั่วโมง ???

มนุษย์ออฟฟิศทาสแมวหลายคนเวลาไปทำงานหรือไม่อยู่บ้านก็คงปล่อยน้องเหมียวให้อยู่ที่บ้านตามลำพังเพราะเชื่อว่าน้องดูแลตัวเองได้ ยิ่งถ้าไปต่างจังหวัดหลายวันแค่ทิ้งข้าวทิ้งน้ำไว้ก็พอเดี๋ยวแมวก็หากินเอง แต่ความจริงแล้วการทิ้งแมวให้อยู่บ้านตัวเดียวดูจะไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่ เพราะมีผู้เชี่ยวชาญออกมาเผยแล้วว่า เราไม่ควรปล่อยแมวไว้ตัวเดียวนานเกิน 24 ชั่วโมง เพราะจะทำให้แมวเกิดความเครียดได้


Mikel Delgado สัตวแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจาก University of California แนะนำว่า เราไม่ควรปล่อยแมวให้อยู่ในบ้านตัวเดียวนานเกิน 24 ชั่วโมง เพราะแมวจะอารมณ์อ่อนไหวมากขึ้นเมื่ออยู่ห่างจากเจ้าของจนอาจเกิดเป็นความเครียดได้ คนส่วนใหญ่มักคิดกันว่าแมวเป็นสัตว์ที่รักความสันโดษ ปล่อยไว้ให้อยู่บ้านตัวเดียวเดี๋ยวน้องก็หาอะไรเล่นเองได้ แต่ความจริงแล้วแมวเป็นสัตว์ที่ติดเจ้าของและต้องการความใส่ใจมากกว่าที่คิด เพียงแค่ทิ้งแมวไว้ 8-12 ชั่วโมง น้องก็จะเริ่มเหงาและเกิดอาการเบื่อแล้ว 
.
ดังนั้นใครที่เลี้ยงแมวแล้วจำเป็นต้องออกจากบ้าน เลี่ยงทิ้งน้องแมวไว้ไม่ได้จริง ๆ ควรหาคนที่ไว้ใจได้หรือคนสนิทมาช่วยดูแลน้องในแต่ละวันจะดีที่สุดเพราะจะช่วยให้แมวอารมณ์ดีและสุขภาพจิตดีขึ้นด้วย พยายามทำบ้านให้เป็นพื้นที่แห่งความสุขของน้อง จัดหาอาหารและน้ำสะอาดเตรียมไว้ หาของเล่นสนุก ๆ ไม่ให้น้องเบื่อ ลองคิดภาพถ้าเป็นเราต้องอยู่บ้านคนเดียวแล้วไม่มีอะไรทำคงเฉาตายแน่นอน แมวก็ไม่ต่างกัน



ถึงแม้น้องแมวจะทำตัวเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่ต้องอยู่บ้านตัวเดียว แต่การทิ้งน้องไว้นาน ๆ ก็ทำให้น้องเหงาได้นะทาส น้องก็คิดถึงเจ้าของนะ


cr.the dog people, inverse, petmd


ที่มา โรงพยาบาลสัตว์ตลิ่งชัน  https://www.facebook.com/talingchanpetfanpage/posts/5084215898305576 
 


TRENDING
© Copyright 2021, All rights reserved. THE STUDY TIMES
Take Me Top